1001gedachten

Overstroming in China, aardbeving in Japan, olievlek in de Golf van Mexico, orkanen in de Verenigde staten en daar komt nu de vliegramp in Tripoli bij: allemaal stuk voor stuk (natuur)rampen. Ze kunnen me erg weinig boeien of schelen. Op Twitter zie ik vanmorgen ontelbaar veel berichten langskomen met bijna allemaal dezelfde strekking: 'Wat vreselijk die crash en gecondoleerd voor alle nabestaanden'. Tweetdeck blijft maar pop-ups weergeven met notificaties van alle tweeps die zo vreselijk meeleven. Ik voel me bijna schuldig dat ik geen tweet doe waarin ik blijk geef van mijn geschokte gemoed. Maar ik heb een hekel aan sociaal gewenst gedrag vertonen om aardig gevonden te worden of 'erbij te horen'. Kuddegedrag vind ik dat massaal rouwen om volslagen vreemden. De waarheid is namelijk dat het me werkelijk niets deed. Ik voelde geen emotie, ik dacht niet aan de verschrikkingen in het leven van al die dierbaren van de overledenen en ook dat ene jongetje van tien jaar oud wekte bij mij mededogen noch medelijden op. Is het een teken dat ik ongevoelig ben geworden voor andermans leed? Of is het eerder een beschermende buffer die in werking treedt?

Het zal ongetwijfeld een combinatie van beiden zijn. Er is zo ontzettend veel ellende op onze aardkloot. Natuurrampen zijn aan de orde van de dag net als, tegenwoordig financiële rampen en crises. Mensen moorden elkaar uit om macht te verwerven, minderheden worden onderdrukt zodat de meerderheid zich superieur kan voelen, bevolkingsgroepen verkeren jarenlang met elkaar in staat van oorlog op basis van een verschil in interpretatie van een heilig schrift: je hoeft geen nieuwsuitzending aan te zetten of actualiteitenrubriek te kijken of de misère spat van het scherm je huiskamer in. Maar geef mij eens antwoord op de volgende vragen: Wat helpt het mij als ik me er druk om blijf maken? Wat schiet je ermee op als je je steeds verplaatst in anderen, verdriet voelt bij alle oorlogsslachtoffertjes en weeskindjes? Hoe nuttig is het om zoute tranen te laten vloeien bij ieder ingestort, weggewaaid of ondergelopen huis van iemand die je gezien noch ooit gesproken hebt?

'Ignorance is bliss!' Kop in 't zand en buitensluiten die kommer en kwel, zeg ik. Ja natuurlijk, het is de realiteit die je buitensluit, maar hoeveel realiteit kan een mens verdragen als deze louter bestaat uit malaise, verdriet en geweld? Ik hèb al slapeloze nachten door mijn werk, ik worstel al met het vinden van mijn doel in het leven en ik voel me door mijn [url=/47/Dertigersdip_vervangt_midlifecrisis.html]dertigersdip[/url] bij tijd en wijle al behoorlijk verloren en verdrietig. De last van de wereldproblematiek kan ik daar helemaal niet òòk nog eens bijnemen! Noem mij dan maar egocentrisch dat ik geen gevoel heb bij het zien van een vliegtuigwrak in Libië! Ik concentreer me momenteel liever op mijn leven op microniveau. Conflicten op macroniveau, waar de landelijke media zich dagelijks mee bezighoudt, verplaatsen zich steeds meer naar de straat. Als jij wel eens verzucht dat, bijvoorbeeld, die Israëliërs en Palestijnen eens normaal moeten gaan communiceren en ze hun verschillen in mening moeten uitpraten, dan moet je op een gemiddelde dag eens door je stad of dorp wandelen. Kijk eens goed om je heen en leg je oor te luister! We leven dan wel in vrijheid, maar we zijn niet zonder angst! Angst die zich uit in afwerend gedrag.

Denk daar eens wat vaker aan terwijl je op je comfortabele bank voor je breedbeeldtelevisie je empathische vermogens tentoonspreid door een tissue te pakken bij een nieuwsuitzending! En doe je niet op Twitter voor als de betrokken wereldburger door een tweet te posten dat je 'meeleeft met de slachtoffers'.

'Een beter milieu begint bij jezelf' dus steek die armen uit de mouwen. Haal eens boodschappen voor die bejaarde buurvrouw, spreek jongeren eens aan op hun asociale taalgebruik en onvriendelijk gedrag richting anderen. Wereldrampen die veroorzaakt worden door moeder natuur zijn überhaupt niet te stoppen, al zou de zichzelf superieur wanende mens het willen. Dit in tegenstelling tot het onheil dat we met zijn allen over onszelf en de samenleving afroepen door ons dagelijkse gedrag.

Ik houd dus dat buffertje en muurtje om mij heen dat mij ongevoelig maakt. Ik laat ellende die ver van mijn bed plaatsvindt voorlopig mooi nog even afketsen. Ik focus me op mijn directe leefomgeving. Dáár kan ik tenminste daadwerkelijk iets bijdragen en echte veranderingen teweegbrengen! **