1001gedachten

Onlangs een magische leeftijd bereikt: dertig lentes jong ben ik en naar het schijnt is dat een mijlpaal. Je bent volwassen en dient je ook naar je leeftijd te gedragen. Ja, dahag! Ik ben gelukkig nog piepjong en daar zijn de meeste van mijn vrienden het roerend mee eens. Ikzelf bedoel met piepjong dat ik nog een heel leven voor me heb en mijn persoontje nog niet eens kan bedènken wat er allemaal nog op mijn pad zal komen.
Mijn vrienden hebben mij verkozen tot mikpunt van spot en doelen als ze zeggen dat ik jeugdig ben, vooral op mijn geestelijke leeftijd en mijn kinderlijke gewoonte om met een knuffelbeer te slapen. Ja, inderdaad, een schattig uitziend, pluche ding dat bij kinderen steevast een glimlach op het gezicht tovert. Het gezegde ‘three’s a crowd’ geldt dus niet in mijn huwelijk en onze boxspring. Natuurlijk is mijn lieve echtgenoot mijn steun en toeverlaat en ik knuffel hem ook zeer regelmatig en heel graag. Maar toch is er een tweede ‘man’ in mijn leven die elke dag naast mij in bed ligt. Mijn knuffel is van het mannelijke geslacht en geen beer, maar een hond. Ik won hem toen ik nog niet eens tien jaar oud was. En sindsdien zijn wij één!

Er is een tijd geweest dat ik mij schaamde voor mijn nachtelijke troetelpartijtjes met, hoe origineel, Hondje. Maar een paar jaar geleden las ik dat Ik niet de enige ben. Ook Yolanthe Cabau van Karsbergen heeft een ‘fury friend’. Nu vind ik Yolanthe een onuitstaanbaar simpel, raar en dom wicht dus dat zij ook twee bedpartners heeft, was geen volledige geruststelling. Godzijdank is er ook onderzoek gedaan door mensen die altijd gelijk hebben, tot hun theorie in een later stadium onderuit wordt gehaald. Dus totdat er een vervolgonderzoek komt dat aantoont dat de conclusie incorrect was of de hypothese verkeerd is getoetst, ben ik getroost door een Brits wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt dat vijftien procent van de vrouwen en maar liefst één op de vijf mannen met een pluche vriendje slaapt. Het adopteren van een zacht speelgoedbeest blijkt vooral een oplossing te zijn voor het door de ondervraagden ervaren gevoel van eenzaamheid. Dat is bij mij dan weer helemaal niet van toepassing. Niet meer in elk geval.

Tijdens mijn tienerjaren heeft Hondje de meest ontroerende, spannende, zielige, grappige en enerverende verhalen gehoord. Was het niet fantastisch geweest als er een ‘voice-activated’opnameapparaatje in had gezeten? Dan had ik me nu een breuk kunnen lachen om de belevenissen die ik mijn trouwe, stoffen viervoeter heb toevertrouwd. Verliefdheden en het onherroepelijk daarop volgende liefdesverdriet, ruzie met paps en mams, onzekerheden over puistjes, te kleine borsten en te dikke dijen.
Tegenwoordig praat ik niet meer hardop tegen Hondje. Begrijp me niet verkeerd: ik heb nog steeds hele conversaties, maar tegenwoordig doe ik dat in mijn eigen hoofd. Ik ben ervan overtuigd dat mijn trouwe metgezel luistert. Ik weet dat de antwoorden in mijn hoofd van mezelf afkomstig zijn, maar jezelf de waarheid vertellen is niet altijd makkelijk. En mijn denkbeeldige gesprek helpt me om mezelf stevig toe te spreken.

Hoewel ik geen eenzaamheid voel op dit moment in mijn leven is Hondje toch een soort troost voor me. Als constante factor in mijn leven. Vrienden en kennissen komen en gaan, wensen veranderen, dromen vervliegen en gedachten verspringen. Maar Hondje is stabiel. Altijd is hij er. Zie ik hem niet dan ga ik hem zoeken. Desnoods midden in de nacht. Mijn beste vriend moet en zal naast me liggen, want je weet wat ze zeggen: ’Als het pijn doet terug te kijken, en je bent bang vooruit te kijken, kijk dan naast je. Je beste vriend zal er voor je zijn!’ **