1001gedachten

Twitter, Hyves, Facebook, iPhone, iGoogle….ergens wil ik met alles meedoen. Want als ik dat niet doe dan ... tja, wat dan eigenlijk? Ben een beetje ambivalent. Ik wil als een hipkip deelnemen aan de laatste trends en ik deel best graag mijn mening....maar mijn leven delen gaat dan weer zo ver.
Naast dat volgens mij geen hond zit te wachten op updates over mijn leven is er ook nog de vraag wat ga je wel en wat ga je niet vertellen? En met wie wil je die ene melding wél delen en met wie niet? Mijn ex hoeft mijn updates over mijn droom die ik over hem had niet te lezen, maar dat ik ga trouwen met mijn huidige lief wil ik hem wel inwrijven! Aan de andere kant: waarom zou ik mijn ex toevoegen aan mijn vriendjeslijst op Hyves of Facebook? IRL spreek ik hem immers ook nooit, ook geen behoefte aan want die eikel heeft me besodemieterd. En toch voel ik een soort van verplichting om zijn vriendschap te bevestigen als hij mij heeft weten te vinden op een van de vele netwerk- of social sites.

En aan de andere kant is het wel leuk om anoniem een beetje te snuffelen. Je blijft toch een beetje op de hoogte van de levens van mensen die jou allang uit hun ‘wekelijkse update mailinglist’ hebben gegooid. (Of ben ik de enige die dit fenomeen nog steeds in ere houdt?) Ik wil wel zien met wat voor hork mijn ex nu samenwoont! En het is cool om te lezen dat die prachtvrouw waar je altijd een tikje jaloers op bent psychisch niet lekker in haar vel lijkt te zitten....of in elk geval geven haar tweets aan dat ze al dagen twijfelt aan haar eigen vermogens.

Zonder al die online deelmogelijkheden was het leven wel een stuk simpeler. Je moest moeite doen om een vriendenkring te creëren en als je die eenmaal had dan kon je bij elk stukje nieuws in elk geval kiezen met wie je het ging delen. Je belde die ene vriendin als je een ruige nacht had beleefd, je stuurde de goegemeente een kaartje als je een gezellige barbecue organiseerde en je belde je moeder als je advies nodig had. Nu is de wereld je oester, maar tegelijkertijd ook je grootste criticus.

Misschien dat daarom de meeste twitterpagina’s overlopen van de non-meldingen of, nog erger, alleen maar goed nieuws. Of voor de aandachtsvragers de zeikupdates. Op het wereldwijde web is er immers altijd wel iemand die je slecht genoeg kent om een steun in de rug te geven op de momenten dat je juist een trap onder je kont verdient!

En toch doe ik mee en deel ik mijn leven op Twitter, Hyves en Facebook. Want ergens hoop ik dat vele mensen mijn updates meelezen. Zoals ik stiekem ook hun leventjes bijhoudt... Dit is de nieuwe generatie eigenwaarde-boosters! Hoe meer followers, hoe meer je meetelt!