1001gedachten

Als je niets probeert, alles uitstelt en overal het negatieve van benadrukt, kom je nooit dichterbij het beantwoorden van de vraag 'wat wil ik?'. Actie ondernemen is het devies. Alleen dat leidt tot een antwoord op deze vraag, namelijk....

Overstroming in China, aardbeving in Japan, olievlek in de Golf van Mexico, orkanen in de Verenigde staten en daar komt nu de vliegramp in Tripoli bij: allemaal stuk voor stuk (natuur)rampen. Ze kunnen me erg weinig boeien of schelen. Op Twitter zie ik vanmorgen ontelbaar veel berichten langskomen met bijna allemaal dezelfde strekking: 'Wat vreselijk die crash en gecondoleerd voor alle nabestaanden'. Ik voel me bijna schuldig dat ik geen tweet doe waarin ik blijk geef van mijn geschokte gemoed. Maar de waarheid is dat het me werkelijk niets doet.

Ik geef dat hele, Bijbelse, 'gaat heen en vermenigvuldig u' verhaal een eigen interpretatie mee. De eenvoud uit die opdracht vind ik namelijk wel interessant. Geen paginalange verhandeling over wie met wie dient te zorgen voor nageslacht. Er staat nergens een betoog dat alleen blonde vrouwen met blauwe ogen te begeren zijn als het gaat om nakomelingen. Ook geen uiteenzetting van redenen waarom vrouwen zich in een size zero moeten proppen omdat dat beter of mooier zou zijn. De Bijbel als psychologisch zelfhulpboek en God als dr. Phil. Geen overgeanalyseer van uiterlijkheden.

'Van uitstel komt afstel!' Mijn ervaring is dat dit alleen het geval is bij leuke, gezellige of niet strikt noodzakelijke plannen. Als ik geen tijd heb, stel ik het plannen van eetafspraken met vrienden uit en als ik het dan een maand druk heb op het werk, geven die vrienden of ikzelf het uiteindelijk wel op om een datum te prikken. Bij verplichtingen, die ik doorgaans vooral mijzelf opleg, werkt het meestal niet zo...

Het water staat je aan de lippen en je bent als een gek aan het watertrappelen terwijl je eigenlijk zou moeten zwemmen. Maar de volgorde van de bewegingen die ervoor zorgen dat je voortbeweegt, kun je jezelf niet meer voor de geest halen. En je weet ook niet hoe je het trapje aan de rand van het zwembad moet bereiken om het water uit te stappen. Zorg dat je je niet in jezelf verliest. Vraag hulp of advies of praat met familie en vrienden. Deze mensen kunnen jouw hand vasthouden terwijl je leert zwemmen. Je zult nog steeds zelf de slagen moeten maken om aan de overkant te komen. Maar als je moe en uitgeput bent hoef je niet te watertrappelen of verdrinken, omdat de mensen om je heen je kunnen aanwijzen waar het ondiepe is en waar je het trapje vindt om weer veilig op de droge kant te klimmen.

Toen ik op de leeftijd kwam dat ik op eigen benen moest leren staan, bleek dat mijn vertrouwde leventje een farce was geweest. Mijn 'vrienden' namen niet de moeite net zoveel aandacht te besteden aan mij als ik aan hen. God, wat kreeg ik toen ineens een besef dat mensen verschrikkelijke schepsels zijn. Het werd me toen kristalhelder dat je beter niets van mensen kunt verwachten of verlangen. Dan kun je ook niet teleurgesteld worden. Tegelijkertijd geef je, als je nooit meer iets verwacht, jouw dromen en wensen op en blijft er niets meer over dan een lege huls. Ik heb gelukkig niet volledig afscheid genomen van wie ik was toen ik nog geen levenservaring had opgedaan. Want wat was ik dan een geluk misgelopen!